Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα, το άθλημα που αγαπάμε, το μπάσκετ, βρίσκεται αντιμέτωπο με καταστάσεις που, αν επιβεβαιωθούν, δύσκολα χωρά ο ανθρώπινος νους. Καταστάσεις που ξεφεύγουν από τα όρια του «ευ αγωνίζεσθαι» και οδηγούν σε σκοτεινά μονοπάτια, μακριά από τις αξίες, την υγεία και την ευγενή άμιλλα που οφείλει να πρεσβεύει ο αθλητισμός.
Εμείς, όμως, οι ρομαντικοί του αθλητισμού, επιμένουμε να κρατάμε μέσα μας ζωντανές τις όμορφες εικόνες. Εκείνες που μας δίνουν δύναμη και πίστη πως, ακόμη και μέσα από τη σκοτεινιά, ο αθλητισμός μπορεί να αναδείξει κάτι αληθινά φωτεινό. Κάτι που μας θυμίζει γιατί αγαπήσαμε τα σπορ και γιατί αξίζει να συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε αυτά.
Μια τέτοια στιγμή ζήσαμε το μεσημέρι της Κυριακής, στην αναμέτρηση του Interplast ΓΑΣ Κομοτηνή με την Ασπίδα Ξάνθης, για το γυναικείο πρωτάθλημα μπάσκετ.
Στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης, ο κόουτς Νεδήμ έδωσε την ευκαιρία στην Εριφύλη Ζαφειρίου, μαθήτρια της ΣΤ΄ Δημοτικού, να περάσει στο παρκέ και να πάρει το δικό της βάπτισμα του πυρός. Την εμπιστεύτηκε, δίνοντάς της μια θέση στην πεντάδα, και όσοι βρέθηκαν στο γήπεδο έγιναν μάρτυρες μιας στιγμής που δύσκολα θα ξεχαστεί.
Η Εριφύλη κατάφερε να σκοράρει και να γράψει τη δική της ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία του μπάσκετ της περιοχής μας, καθώς έγινε η νεότερη παίκτρια της κατηγορίας που πετυχαίνει κάτι τέτοιο. Μια στιγμή γεμάτη χαρά, ενθουσιασμό και συγκίνηση, που έκανε τους παρευρισκόμενους να σηκωθούν όρθιοι και να την επιβραβεύσουν με ένα θερμό χειροκρότημα.
Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν μετρούσαν οι πόντοι, το αποτέλεσμα ή η βαθμολογία. Μετρούσε το όνειρο ενός μικρού κοριτσιού που έγινε πραγματικότητα. Μετρούσε η χαρά της συμμετοχής, η εμπιστοσύνη ενός προπονητή και η ομορφιά του αθλητισμού όταν επιλέγει να δίνει ευκαιρίες και να δημιουργεί αναμνήσεις ζωής.
Και η συγκίνηση έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν η Εριφύλη πήρε το «ΟΚ» από τον προπονητή της και πέρασε στο παρκέ, αντικαθιστώντας τη Σταυρούλα Καραλίδου, μία από τις σπουδαίες αθλήτριες της κατηγορίας. Μια παίκτρια που έζησε τη στιγμή με τη δική της ξεχωριστή φόρτιση, καθώς θυμήθηκε πως και η ίδια, στην ίδια περίπου ηλικία, έκανε τα πρώτα της βήματα σε επίσημο αγώνα.
Ένα déjà vu της ιστορίας; Ίσως…
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το πιο όμορφο στοιχείο του αθλητισμού: οι στιγμές να επαναλαμβάνονται, οι γενιές να συναντιούνται και τα όνειρα των μικρών να γίνονται οι αναμνήσεις των μεγάλων.
Γιατί, όσο υπάρχουν προπονητές που εμπιστεύονται τα παιδιά, αθλήτριες που χαίρονται με τη χαρά των συμπαικτριών τους και γήπεδα που γεμίζουν με τέτοια χειροκροτήματα, θα υπάρχει πάντα ελπίδα.
Και θα υπάρχουν στιγμές που θα μας θυμίζουν πως ο αθλητισμός, πέρα από νίκες και ήττες, είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι, συναισθήματα και όνειρα.
Και την Κυριακή, στην Κομοτηνή, ένα μικρό κορίτσι μάς θύμισε όλα όσα αξίζει να αγαπάμε στο μπάσκετ.