Είναι ίσως η μοναδική αθλήτρια στον κόσμο που το πρωί κρατάει το πριόνι στο ξυλουργείο και το απόγευμα το όπλο του διαθλου. Η Κωνσταντίνα Χαραλαμπίδου, με το πείσμα που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους του βουνού, κατάφερε να φέρει την Ελλάδα ξανά στο προσκήνιο των χειμερινών αθλημάτων. Συζητήσαμε μαζί της για όλα: από τις δυσκολίες της προπόνησης στους δρόμους της Δράμας, μέχρι το ιστορικό ρεκόρ στη Σλοβακία και το μεγάλο όνειρο του Μιλάνου το 2026.
Γεννήθηκες και μεγάλωσες στη Δράμα, μια πόλη με παράδοση στο σκι, αλλά το δίαθλο παραμένει ένα ιδιαίτερο άθλημα. Πώς αποφάσισες να ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο και να φτάσεις μέχρι την παγκόσμια ελίτ;
Νιώθω ότι αυτό με βρήκε παρά το αντίθετο. Ταίριαξα εγκεφαλικά περισσότερο με το άθλημα γιατί από φυσική κατάσταση και τεχνική ήμουν παρα πολύ πίσω. Το κρύο τα χιόνια και το όπλο είναι το μόνο πράγμα που με κάνουν να νιώθω ο εαυτός μου. Είχαμε και τότε μια υπέροχη ομάδα με τον σύλλογο που ήταν ο κύριος λόγος που συνέχισα. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα για ένα παιδί την Παρασκευή το μεσημέρι μετά το σχολείο να ανεβαίνει Φαλακρό με μια τσάντα φαγητά και μια ρούχα. Με τους φίλους του. Να κάνουν προπόνηση να κοιμούνται στις κουκέτες του καταφυγίου. Ακόμα θυμάμαι την μυρωδιά της βρώμας που ήταν παντού λόγω υγρασίας και πολυκοσμίας, παρόλα αυτά δεν θα την άλλαζα με τίποτα. Η αλήθεια είναι ότι για πολλά χρόνια ήμουν πάντα από τις τελευταίες στους αγώνες, έχουν περάσει πολλά ταλαντούχα κορίτσια που τελικά δεν συνέχισαν. Πιστεύω ότι όλα είναι αποτελέσματα μακροχρόνιας δουλειάς και επιμονής έχασα 3,5 χρόνια με την υγεία μου και τραυματισμούς, έκανα υπομονή συνέχισα την προπόνηση και τα αποτελέσματα ήρθαν.
Νιώθεις τη στήριξη των συμπολιτών σου εδώ στη Δράμα τώρα που εκπροσωπείς την Ελλάδα στις μεγαλύτερες διοργανώσεις του κόσμου;
Πραγματικά η Δράμα πάντα μου δίνει την αγάπη της, κάθε φορά που έρχεται και μια επιτυχία παίρνω συγχαρητήρια στον δρόμο. Με βλέπουν και συνέχεια έξω στους δρόμους με τα ρολερ, για τρέξιμο ή με το ποδήλατο οπότε με έχουν μάθει. Έχω στηριχθεί από τοπικά καταστήματα· τα πρώτα μου αγωνιστικά σκι μου τα είχε αγοράσει η κυρία Βικτώρια από το BTC, που δυστυχώς έχει φύγει από την ζωή. Ο φυσιοθεραπευτής μου ο κύριος Απόστολος Μπούσης, που με έχει στηρίξει πάρα πολύ από το 2019 και έχει βρει τις περισσότερες από αυτές τις χορηγίες για εμένα. Την Βιβλιαχώρα που μου χορήγησε φέτος τον εξοπλισμό του σκι, τα «Χρώματα ο Τάκης», την κυρία Τσαράγγλη και τη «Μπουγάτσα ο Λευτέρης». Τους ευχαριστώ πάρα πολύ.
Πόσο δύσκολο ήταν στην αρχή να βρεις τα κατάλληλα ερεθίσματα ή τις υποδομές στην περιοχή μας για να ξεκινήσεις τον πρωταθλητισμό;
Να πω την αλήθεια μόλις τα πράγματα σοβάρεψαν οι αποστολές στο εξωτερικό έγιναν ασταμάτητες χειμώνα καλοκαίρι. Πρωταθλητισμό στην Ελλάδα δεν μπορείς να κάνεις αν είσαι αθλητής στίβου, φανταστείτε να είστε χειμερινός αθλητής. Για ρολερ το καλοκαίρι βγαίνουμε στους αυτοκινητοδρόμους, για σκοπευτήριο δεν υπάρχει κάτι, πέρα από το Φαλακρό τον χειμώνα που και εκεί πάλι αντιμετωπίζονται πολλές δυσκολίες. Οπότε μπορείς να καταφέρεις κάποια πράγματα κουτσά στραβά μέχρι ένα σημείο
Επειδή γνωρίζουμε ότι εργάζεσαι και ως επιπλοποιός στη Δράμα, πόσο εύκολο είναι να κρατάς το πριόνι το πρωί και το όπλο του διαθλου το απόγευμα; Πώς μοιράζεται ο χρόνος ανάμεσα στην εργασία και το βουνό;
(Γελάει) η δουλειά στο εργοστάσιο είναι η άλλη μου αγάπη που προέρχεται από τον μπαμπά μου. Είχα συνηθίσει να τα συνδυάζω και τα δύο· πήγαινα για προπόνηση το πρωί πριν την δουλειά και το απόγευμα μετά την δουλειά. Ξεκίνησα την δουλειά στα 14 και το δίαθλο στα 15 οπότε παρόλο που είναι τελείως διαφορετικά κάπως τα έμπλεξα και το έκανα ένα. Τίποτα που να αξίζει δεν είναι εύκολο. Οι συνθήκες ήταν τέτοιες που έπρεπε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον στην οικογένεια. Ο μπαμπάς μας έμαθε ότι η δουλειά και η κούραση πρέπει να προέρχονται από κάτι που αγαπάς, κάτι που να έχεις μεράκι, έτσι η κούραση κάπως επουλώνεται. Όλοι βασανιζόμαστε για κάτι στην ζωή και όσο το βάσανο αξίζει, μετράει.
Το 2022-2025 κατέκτησες το Κύπελλο Ελλάδος αφήνοντας πίσω σου σπουδαία ονόματα του χώρου. Ένιωσες τότε ότι το επίπεδό σου πλέον ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα;
Δεν ένιωσα έτσι αλλά περισσότερο ότι πλέον μπορώ να καταφέρω αυτά που ήθελα και δεν μου “έβγαιναν”. Εγώ πάντα κοιτάω να είμαι υγιής, να πηγαίνω τον εαυτό μου όσο πιο μπροστά γίνεται κάθε χρονιά και να ξεπερνάω μερικές δυσκολίες σωματικά και προπονητικά.
Σε είδαμε να σαρώνεις τα μετάλλια και στο Roller Ski (θερινό δίαθλο) στη Βέροια. Πόσο σε βοηθάει αυτό το άθλημα να διατηρείς τη φόρμα σου στην Ελλάδα;
Το σκι ρολλερ είναι η προσομοίωση του αθλήματος μου στο χιόνι και το κάνουν όλοι οι αθλητές από τον Μάιο μέχρι μέσα Οκτωβρίου. Μακάρι να είχαμε και εδώ στην Ελλάδα μια πίστα για ρολερ, θα ερχόταν πολύς κόσμος από το εξωτερικό και όλοι οι Έλληνες αθλητές δεν θα αναγκάζονταν να βγαίνουν στο εξωτερικό συνέχεια.
Έχεις χαρακτηριστεί ως η αθλήτρια που «επανέφερε την Ελλάδα στον χάρτη του διεθνούς διαθλου». Αυτή η ευθύνη σε αγχώνει ή σε κάνει να νιώθεις περήφανη;
Μόνο περηφάνια για εμένα και την ομάδα μου. Εγώ και ο προπονητής μου, ο Σλάβα, είχαμε δει αυτήν την χρονιά να έρχεται. Κάναμε ένα πλάνο φέτος για να έρθουν αυτά τα αποτελέσματα, αν και δεν θα σας το κρύψω θέλαμε κάτι καλύτερο αλλά είμαστε ικανοποιημένοι και με αυτά.
Κωνσταντίνα, οι 99,99 βαθμοί IBU στη Σλοβακία δεν είναι απλά ένας αριθμός, είναι η καλύτερη επίδοση στην ιστορία του ελληνικού γυναικείου διαθλου. Ένιωσες εκείνη τη μέρα ότι “έσπασες” ένα αόρατο ταβάνι;
Αχ εκείνη η μέρα… Η αλήθεια είναι ότι εγώ ήθελα να ανοίξω την θέση μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του διαθλου και παρόλο που η βαθμολογία και ο αγώνας ήταν καλός, δυστυχώς δεν ήταν αρκετό με αποτέλεσμα να μην τα καταφέρω εκεί. Παρόλα αυτά μετά από κάποιες μέρες το συνειδητοποίησα και είμαι ευχαριστημένη. Σίγουρα έσπασα το δικό μου ταβάνι και θα εκπροσωπήσω την χώρα στο σκι δρόμων αντοχής στους Ολυμπιακούς.
Από το 2020 στους Ολυμπιακούς Νέων μέχρι το 2026 στο Μιλάνο, μεσολαβούν 6 χρόνια συνεχών διακρίσεων. Πώς καταφέρνεις να μένεις στην κορυφή της Ελλάδας για τόσο μεγάλο διάστημα;
Δεν έχω μείνει στην κορυφή για τόσα χρόνια, έχουν υπάρξει χρονιές που δεν τα έχω πάει καλά και μερικές χρονιές όπως το 2022 που έσπασα το χέρι μου και αρρώστησα. Για να μένεις όμως σε ένα υψηλό επίπεδο δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά από το να είσαι αληθινός στον εαυτό σου, να σεβεσαι το σώμα σου, να μην ξεχνάς τους στόχους σου και να κρατάς το κεφάλι ψηλά.
Ένιωσες ποτέ την ανάγκη να τα παρατήσεις λόγω της έλλειψης στήριξης και τι ήταν αυτό που σε κράτησε;
Μμ όχι ιδιαίτερα, η ΕΟΧΑ είναι υποστηρικτική ομοσπονδία οπότε δεν θα είχα τέτοιο λόγο. Τις πρώτες χρονιές με πήγαινε πίσω το χρηματικό κομμάτι και το ότι δεν μπορούσα να κάνω έναν καλό αγώνα ώστε να αποδείξω ότι μπορώ να έχω ένα καλό αποτέλεσμα. Δεν ένιωσα ποτέ ξεχασμένη γιατί ποτέ δεν με ένοιαξε ιδιαίτερα και γιατί οι πολίτες της Δράμας πάντα είχαν έναν καλό λόγο. Τώρα αν νομίζουν κάποιοι ότι οι χειμερινοί αθλητές στην Ελλάδα δεν είναι σοβαροί αθλητές, να τους δώσω το όνομά μου στην εφαρμογή της Garmin!
Όταν βρίσκεσαι στη γραμμή της εκκίνησης στο Μιλάνο, θα σκέφτεσαι τις δυσκολίες που πέρασες ή θα είναι το μυαλό σου “λευκό” σαν το χιόνι;
Τέτοιες σκέψεις πριν από τον αγώνα καλό είναι να μην υπάρχουν και άμα γίνεται να μην υπάρχουν καθόλου ακόμα καλύτερα. Οπότε ναι θα τις χαρακτήριζα λευκές σαν το χιόνι.
Το δίαθλο είναι ένα ακριβό σπορ. Υπάρχουν χορηγοί που σε στηρίζουν ή το μεγαλύτερο βάρος πέφτει στις δικές σου πλάτες;
Η ΕΟΧΑ καλύπτει τα πάντα στις αποστολές μας αγωνιστικές και προπονητικές. Δίνει και ένα μπάτζετ για εξοπλισμό για κάθε αθλητή. Φέτος που χρειαζόμουν παραπάνω εξοπλισμό με βοήθησε ο κύριος Βασίλης από τη Βιβλιαχώρα και τον ευχαριστώ πολύ διότι ήταν μεγάλo βήμα για φέτος.
Ανέφερες ότι η δουλειά σου ως επιπλοποιός σου προσφέρει μια διαφορετική αίσθηση δημιουργίας. Πόσοι “κάλοι” στα χέρια χρειάζονται για να συντηρήσεις ένα ολυμπιακό όνειρο;
Χαχα πολλλούς και κίτρινους κάλους χρειάζεται αλλά εντάξει, αξίζει.
Ποια αθλήτρια από το παγκόσμιο στερέωμα ανυπομονείς να συναντήσεις στο Ολυμπιακό Χωριό;
Να σας πω την αλήθεια δεν έχω κάποια συγκεκριμένη, παρακολουθώ και χαίρομαι για πάρα πολλές.
Τι θα ήθελες να αλλάξει την επόμενη μέρα για το δίαθλο στην Ελλάδα;
Να μας αναγνωρίσουν μόνο, να δουν πραγματικά πόση σκληρή δουλειά ρίχνουμε, πόσα χιλιόμετρα κάνουμε και πόσες θυσίες. Ο Μανώλης, ο προπονητής του ΕΟΣ Δράμας δίνει μεγάλο αγώνα για τον σύλλογο και κρατάει όλη την ομάδα μόνος του. Μπορούμε να το αναπτύξουμε το άθλημα αλλά με τον σωστό τρόπο.